جواهرات فلزی چاپی سه بعدی

تفاوت بین رزین های جواهرات ریخته گری و رزین های سنتی
 

استفاده و کارکردها

رزین های جواهرات ریخته گری: برای ریخته گری جواهرات طراحی شده است ، آنها دارای خواص سوزش - هستند و در حین ریخته گری سرمایه گذاری کاملاً می سوزند ، هیچ خاکستر باقی نمی گذارند و از سطح بازی ریخته گری فلزی آزاد {1}.
رزین های سنتی: به طور عمده برای مدل کلی و تولید نمونه اولیه ، مناسب برای نمایش ، تأیید طراحی یا برنامه های ریخته گری غیر- استفاده می شود ، و ویژگی های سوزش- را برای فرآیند ریخته گری لازم ندارید.

ظرافت و جزئیات
رزین های جواهرات ریخته گری: بسیار دقیق ، آنها می توانند جزئیات ریز و درشت طرح های جواهرات ، از جمله درون های نفیس ، قارچ های تیز و سطوح خمیده صاف را ضبط کنند و پایه ای با کیفیت بالا {0} را برای محصول فلزی نهایی بگذارند.
رزین های سنتی: اگرچه آنها همچنین می توانند به درجه خاصی از دقت جزئیات دست یابند ، اما بیشتر آنها برای نمونه های اولیه کاربردی یا مدل های ظاهر استفاده می شوند و سطح جزئیات آنها به اندازه رزین های ریخته گری مخصوص طراحی نشده است.

خاصیت مواد
رزین های جواهرات ریخته گری: مخصوصاً برای دستیابی به احتراق کامل و بدون خاکستر باقیمانده ، مناسب برای ریخته گری های فلزی گرانبها مانند طلا ، نقره و پلاتین.
رزین های سنتی: معمولاً مواد هدف - ، بیشتر برای استحکام مکانیکی و صافی سطح طراحی شده اند تا فرآیندهای ریخته گری.

سناریوهای کاربردی
رزین جواهرات ریخته گری: مناسب برای زمینه های پردازش خوب مانند ریخته گری جواهرات ، سفارشی سازی شخصی ، ساخت قالب جواهرات و غیره ، و ماده اصلی طراحی و تولید جواهرات است.
رزین سنتی: بیشتر برای توسعه نمونه اولیه محصول ، نمایش مدل مفهوم یا تولید هزینه کم- استفاده می شود ، تحقق مستقیم الزامات ریخته گری دشوار است.

روند پردازش
رزین جواهرات ریخته گری: به طور مستقیم از طریق فناوری چاپ سه بعدی ، بدون مراحل ساخت قالب پیچیده ، مدل های ریخته گری را مستقیماً انجام دهید ، و به طور قابل توجهی کارایی تولید را بهبود می بخشد.
رزین سنتی: به مراحل پردازش بعدی بیشتر ، مانند پولیش ، نقاشی یا پر کردن نیاز دارد و نمی تواند مستقیماً در فرآیند ریخته گری شرکت کند